تفاوت اصلی دعوای ورود ثالث با جلب ثالث چیست؟
تفاوت اصلی دعوای ورود ثالث با جلب ثالث در این است که در ورود ثالث، شخص ثالث به‌صورت داوطلبانه و با اراده خود وارد دعوا میشود، در حالی که در جلب ثالث، یکی از اصحاب دعوای اصلی (خواهان یا خوانده) شخص ثالث را بدون اراده او به دادرسی فرا می‌خواند.
تفاوت های مهم:1 نحوه آغاز و اراده شخص ثالث: ورود ثالث: شخص ثالث خودش دادخواست ورود می‌دهد، چون در موضوع دادرسی برای خود مستقلاً حقی قائل است یا خود را در محق شدن یکی از طرفین ذی‌نفع می‌داند (ماده ۱۳۰ ق.آ.د.م) و ورود کاملاً اختیاری و داوطلبانه است.
جلب ثالث: یکی از طرفین اصلی دعوا تا پایان جلسه اول دادرسی جهات و دلایل خود را اظهار می‌کند و ظرف سه روز دادخواست جلب تقدیم می‌کند. شخص ثالث اراده‌ای در ورود ندارد و به‌اجبار وارد میشود.
2.هدف: ورود ثالث: حفظ و احقاق حقوق خود شخص ثالث (اصلی: ادعای حق مستقل؛ تبعی: حمایت از یکی از طرفین). جلب ثالث: تأمین منافع طرف اصلی دعوا (مثلاً برای مسئولیت تضامنی، ضمانت، یا امکان رجوع بعدی به ثالث در صورت محکومیت).
3. زمان طرح: ورود ثالث: تا قبل از اعلام ختم دادرسی (در مرحله بدوی یا تجدیدنظر). جلب ثالث: تا پایان اولین جلسه دادرسی + سه روز مهلت برای تقدیم دادخواست
4. جایگاه شخص ثالث در دادرسی: در ورود ثالث، ثالث معمولاً به‌عنوان خواهان وارد میشود اما در جلب ثالث، ماهیت خوانده پیدا می‌کند و مشمول مقررات مربوط به خوانده میشود.